میان اهالی پایتخت به قلم زهره پورصباغ

پارت سوم :

لب ورچیده نگاهشان کردم و گفتم :بخدا من اصلا پسرتون رو نمیشناسم فقط تشابه اسمی با دوست ایشون دارم همین.
فهیمه زد روی دستش و گفت: نگاه چه پروو هم هست. کدوم دوست؟
که هما راه رفته را برگشت و دستم را گرفت وگفت: بیابریم فهیمه چیزی تو دلش نیست.
ناخوداگاه همراهشان شدم اگرچه اندکی بهم برخورده بود.
رحمان و رحیم گیتارهایشان را دست گرفته بودند و داشتند آهنگ شمالی جان مار مره نده محمودآباد..... می‌خواندند با دیدنشان به شعف آمدم و نگاهشان کردم.
که رحمت گفت : کله غازها الان چه وقت خوندنه؟
و بعد نگاهی به فهیمه کرد وگفت :فهیمه خانم میخواین این دوتا رو بفرستم تا نقی و ارسطو میان یه نوشابه ای آبمیوه ای نوشیدنی استوایی چیزی براتون بگیرند آروم بشید فشارتون بیاد بالا؟
با شنیدن این جمله رحمت خندیدم. عاشق شدن رحمت توی این فصل واقعا قشنگ و دیدنی بود، آن هم با وجود سوتفاهم فهیمه خانم.
بهتاش ضربه ای به پای رحمت زد و گفت: عه!
که فهیمه روسریش را جلوی صورتش گرفت و گفت: نه آقا رحمت من کوفت رو بخورم. خودم اینجا بچم بهروز اونجا.
که بهتاش کلافه گفت: جای بهروز که خوبه.
_ خوب کجابود؟ پدرکه نداره. مادروبرادرشم که اینجا توغربت. آخ چقدر بدبختم من. سفر رفتنمون چی بود تو این وضع؟
و بعد روبه رحمت گفت: اقارحمت، میتونی این راننده رو بفرستی ببینی این دوتا کجاموندن؟
رحمت سری تکان داد و روبه راننده گفت: ارکاداش.
که ناگهان من نگاهم به نقی افتاد که داشت به سمت ون می‌آمد.
لب زدم_ اوناهاش اومدند. بهتاش خم شد و بعد گفت: راست میگه اومد با لباس داوری نقی معمولی خداقوت پهلوان خسته نباشی دلاور...
که هما با دیدن نقی اخم هایش را درهم کشید و گفت : نقی جان کجامونده بودید؟ همه رفتند فقط ما موندیم!
که نقی گفت: عزیزم، همش تقصیر این ارسطو شد. خب قراره بریم کجا؟
که پیشدستی کردم و طبق پیش بینی دیدن سریال گفتم: قراره از طرف خود ترانزیت و باهزینه خودشون ببرند یکی از هتل ها چون این شهر توریستی هم هست مسافر زیاد داره.
که نقی دست هایش رابه هم زد و گفت: خیلی هم خوبه، حالا که اینطوره و به خرج اون هاییم مارو ببره یه هتل گرون قیمت.
که هما تاکید وارانه گفت:_ گفتن هرهتلی که جاداشت نقی!
ون حرکت کرد و همه از پنجره باشوق نگاهی به خیابان ها میکردیم.
بااینکه دلم خیابان های تکسیم را میخواست اما حضور در بین خانواده معمولی با همان صفاو سادگی قشنگش که ما ایرانی ها عاشقشون بودیم و تاحالا از پشت قاب تلویزیون دیده بودیم من را به وجد آورده بود. حتی اگه رویایی کوتاه مدت هم بود دوستش داشتم.
به هتل رسیدیم و پیاده شدیم. همه چمدان هایشان را بردند. من هم چمدان کوچیک صورتیم را دنبال خودم کشیدم که بابا پنجعلی داخل استخر هتل که در فضای توریستی بود افتاد و همه به آن سمت دویدند و بهتاش و رحمت کمک کردند بابا پنجعلی از استخر بیرون بیاید.
فهیمه برای رسیدگی به بابا پنجعلی رفته بود. و ماهمه درلابی منتظر هما خانم بودیم تا اتاق بگیرد. ماشاالله انگلیسی حرف زدنش اینجور جاها به درد می‌خورد.
معذب بین جمع خودمانیشان اندکی دورتر از آن ها روی مبلی نشسته بودم که هما به طرفم آمد و کارتی را به دستم داد وگفت: من چهار تا اتاق برای خودمون گرفتم این یکی هم برای توئه.
لبخندی زدم و تشکر کردم که متقابلا لبخندی زد و به طرف جمع خودشان رفت و لحظه ای بعد بلند گفت:_ سارا ونیکا بلندبشید بریم اتاقمون مامان.
و ارسطو که اخم آلود کنار رحمت راه افتاده بود و می‌گفت :مردی، بدون هماهنگی بازنش چمدون بسته راه افتاده ترکیه.
لابد قضیه بردن جنس هایش از ترکیه به ایران بود. سعی کردم به حرف هایشان گوش ندهم تا کسی متوجه نشود و تهمت استراق سمع بهم زده نشود و
بلندشدم و پشت سر آن ها که به سمت اتاق هایشان می‌رفتند رفتم.
اتاقم اندکی از آن ها دورتر اما با آن ها در طبقه نهم بود.
اول هما ونقی با چمدان ها سوار آسانسور شدند.
من هم کناری ایستادم اما با اشاره زدن فهیمه خانم به من منم با ساراونیکا وبابا پنجعلی برای دومین بار وارد طبقه نهم شدم. خداروشکر گویا سوتفاهم برطرف شده بود که کاری با بهتاش ندارم.
خسته وارد اتاقم شدم. اتاق کوچیک و جمع و جوری بود. اندکی خوابیدم. از گرسنگی بیدار شدم. کیک و کلوچه ای از کوله ام بیرون کشیدم که در اتاقم زده شد شالم را اندکی درست کردم و بلند گفتم: بله.
که صدای نقی آمد که گفت :آبجی جان.
قیافه ام را مرتب کردم. پشت در رفتم و در راباز کردم و گفتم _ بله؟
_ روبه راهی روبه رشدی؟
سرم را تکان داد_ ممنونم اقانقی.
که گفت: ما الان هما و بچه ها میان اتاق ما کنسرو بخوریم شماهم بیا.
سرم را تکان دادم_ نه ممنون جمع خانوادگیه، من دیگه مزاحم نمیشم.
سرش راتکان داد_ این چه حرفیه آبجی جان، شما عین سارا ونیکایی برای ما بپوش بیا و رفت.